Ευγενία Τσουμάνη – Σπέντζα Βουλευτής Επικρατείας Νέας Δημοκρατίας  
βιογραφικό   δραστηριότητες       επικοινωνία
 
 
άλλες δραστηριότητες

15/2/2012 - Πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της φτώχειας σε όλους τους τομείς πολιτικής

Στη χώρα μας ο κίνδυνος φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ήταν εμφανής πριν η οικονομία εισέλθει σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση. Με βάση τα διαθέσιμα εισοδήματα του 2009 το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανέρχεται στο 27,7%, υπερβαίνοντας τα 3 εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Ωστόσο, στην τρέχουσα οικονομική και κοινωνική συγκυρία η φτώχεια έχει αποκτήσει ιδιαίτερα όσο και ανησυχητικά χαρακτηριστικά. Οι επιπτώσεις για ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού οξύνονται και η κοινωνική συνοχή τίθεται σε δοκιμασία. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου, η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των κοινωνικών παροχών αναμένεται να εκτοξεύσει το ποσοστό των συμπολιτών μας αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Για όσο δε μακρύτερο χρονικό διάστημα ζει κανείς με ιδιαίτερα χαμηλό εισόδημα, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να περιέλθει σε μόνιμη εξαθλίωση.  Επομένως είναι σαφές ότι η δημιουργία ενός δικτύου κοινωνικής προστασίας πρέπει να αποτελέσει πολιτική προτεραιότητα παράλληλα με τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Η πολιτική προτεραιότητα είναι, επομένως, προαπαιτούμενο.

Η σοβαρότερη πρόκληση στο εγχείρημα αυτό είναι η χρηματοδότηση των πολιτικών κοινωνικής προστασίας αλλά κυρίως η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών δαπανών. Σημειώνεται ότι, ενώ οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν υπολείπονται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου, η αποδοτικότητα τους ήταν η χαμηλότερη στην ΕΕ-27 το 2008. Μάλιστα οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας είχαν φθάσει να καλύπτουν μεσαία και ανώτερα εισοδηματικά κλιμάκια, δηλαδή τους μη έχοντες πραγματική ανάγκη. Σύμφωνα με την Έκθεση του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος το 2008 το φτωχότερο 10% του πληθυσμού λαμβάνει το 6,6% των κοινωνικών επιδομάτων έναντι 7,4% που λαμβάνει το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού. Πρόκειται για την αναδιανεμητική πλευρά του ζητήματος που όμως χρειάζεται να αποτελέσει πολιτική προτεραιότητα. Ένας σημαντικός μηχανισμός που δημιουργήθηκε με την ίδρυση του Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής είχε θέσει τις βάσεις για τη στοχευμένη αντιμετώπιση του φαινομένου και την καλύτερη απόδοση των κοινωνικών δαπανών. Παρ’ όλα αυτά η προηγούμενη Κυβέρνηση έσπευσε να το καταργήσει.

Οι παρεμβάσεις που απαιτούνται αφορούν τη δυνατότητα πρόσβασης και παραμονής στην απασχόληση για άτομα που βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας, την εξασφάλιση προσιτών υπηρεσιών υγείας και κοινωνικής φροντίδας,τη διασφάλιση επαρκών συντάξεων, την επένδυση στη σχολική εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση. Ακόμη, πολιτικές για την καταπολέμηση των διακρίσεων ιδιαίτερα σε βάρος των γυναικών - που αποτελούν το 70% των φτωχών παγκοσμίως -, των ατόμων με αναπηρία αλλά και των μονογονεϊκών οικογενειών. Αυτή την οριζόντια διάσταση των παρεμβάσεων οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη και οι εθνικές μας πολιτικές για την καταπολέμηση της φτώχειας και του αποκλεισμού. Στο πλαίσιο αυτό είναι κατ’ αρχάς εξαιρετικά σημαντικό να προωθηθούν πολιτικές στήριξης των εργαζομένων, όχι απλώς επιδοματικές αλλά διατομεακού χαρακτήρα.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την ενίσχυση του δικτύου κοινωνικής προστασίας, θεωρώ ανάγκη να τεθεί στο επίκεντρο η στήριξη της οικογένειας. Πολιτικές που θα αυξήσουν τους οικονομικούς πόρους της οικογένειας, όπως η καταβολή επιδοματικών παροχών σε οικογένειες με παιδιά. Πολιτικές που μειώνουν τις δαπάνες της οικογένειας όπως η επέκταση και η έμμεση ή άμεση επιδότηση της φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων μελών της οικογενείας αλλά και η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Επίσης, πολιτικές που στηρίζουν τις εργαζόμενες μητέρες αλλά και τους αρχηγούς οικογενειών που χάνουν την εργασία τους.

Επίσης απαιτούνται ενεργητικές πολιτικές για την απασχόληση των νέων και των γυναικών καθώς για τη διασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου διαβίωσης για κατηγορίες του πληθυσμού όπως τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα μεν αναπηρία. Απαραίτητο είναι να εκσυγχρονισθεί και να απλοποιηθεί η νομοθεσία σχετικά με την υποχρεωτική ένταξη στην αγορά εργασίας ειδικών κατηγοριών συμπολιτών μας αλλά και να προωθηθούν μορφές εναλλακτικής απασχόλησης των ατόμων με αναπηρία. Εξίσου σημαντικοί παράγοντες για τη στήριξη όσων αντιμετωπίζουν φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό είναι η κοινωνία πολιτών, μέσω του Εθελοντισμού, η Εκκλησία και οι επιχειρήσεις, μέσω της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Κρίσιμος είναι ο ρόλος και της Πολιτείας η οποία μπορεί να παράσχει ένα στέρεο ρυθμιστικό πλαίσιο, να συντονίσει τις συνεργασίες και να θεσπίσει κίνητρα για την ενίσχυση της εθελοντικής - μη κερδοσκοπικής δραστηριότητας.

Σε κάθε περίπτωση, ένα πλέγμα κοινωνικής προστασίας πρέπει να ειδωθεί ως αναγκαίο και αναπόσπαστο κομμάτι μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής που, εκτός των άλλων, θα διασφαλίζει κοινωνική συνοχή, κοινωνική κινητικότητα και ίσες ευκαιρίες για όλους.

 
             
  πίσω
             
Αφήστε το δικό σας σχόλιο
*Όνομα:  
*E-mail:  
*Σχόλιο:  
 
     
   
 
     
     
 
 
 
rss feed
Κατασκευή Ιστοσελίδων Web Future